اصولی که در صنعت بیمه حاشیه است / آزاده محسنی

بیمه مانند هر صنعت دیگر درسایه فناوری اطلاعات و همچنین دانش مدیریت دستخوش تحولات بنیادین شده است و در عین حال سرعت تحولات نیز کم نیست. اما در کشور ما همانند جزیره ای کنار افتاده از سرزمین اصلی چندان تاثیر از ان تحولات نپذیرفته و اغلب در مقابل آن مقاومت می کند.

در ریشه یابی این کندی تحول و مقاومت در برابر آن سخن بسیار رفته است تنها در یک مرور خیلی کوتاه مشاهده می کنیم که صنعت بیمه ما به جرات می توان گفت در بحث استفاده از فناوری های نوین از تمام صنایع عقب تر است و علت اصلی نیز آن است که استفاده از فناوری  باعث شفافیت می شود و این مسئله چندان مورد پسند این صنعت نیست. همچنین در صورتیکه دانش نوین مدیریت به صنعت بیمه ما ورود کند مدیران بی سواد و کم سواد باید جای خویش را به دانندگان دانش بدهند و این مسئله باز هم زمینه ساز مقاومت در ورود دانش می شود.

ناآگاهی مدیران در این صنعت به گونه ای است که عبارتهایی چون استفاده از حاکمیت شرکتی در صنعت بیمه را نوعی ورود به حاشیه  می خوانند و یا مفاهیمی چون بیمه سایبری برای آنها هنوز مفهوم ناآشنایی  است.

این گونه مدیران دست کم تلاش نمی کنند که از مشاوران توانمند و آشنا به دانش روز بیمه استفاده کنند یا نهادهایی در سازمانشان ایجاد کنند که دانش روز را دست کم در حد مطالعه و آشنایی برای آنان فراهم کند. یا اینکه نهاد رسانه ای شرکت متبوعشان بریده جرایدی را هر صبح روبرویشان بگذارند که حداقل تیتروار با مسائل آشنایی داشته باشند.

به نظر می رسد ذهن مدیران بیمه ای  ما را چند چیز بیشتر پر نکرده است فلان شرکت 50 درصد صنعت را در اختیار دارد ،بیمه حافظ غیر قانونی است، سهم بیمه عمر کم است،شخص ثالث مشکل داردو ….

حتی در بیمه مرکزی نیز اتفاق دیگری رخ نداده است. به نظر می رسد چه امین مدیرعامل شود و چه کریمی موتور بیمه ما حاضر به تغییر روش نیست. البته امین نیز از بطن همین بیمه بلند شد و طبیعی است انتظار معجزه نمی توان داشت.

نهاد ناظر در مواجه با چالش های اساسی بیشتر به رفع مسئولیت  بسنده می کند و حل مسئله چندان فصل الخطاب این نهاد نیست. بیمه توسعه به عنوان یکی از   مقوله های پیش روی این نهاد مطرح شد به طوریکه در نهایت با افتخار طی  بیانیه ای  مجوز این شرکت در حوزه شخص ثالث سلب گردید غافل از آنکه مجوز فعالیت این شرکت را بیمه مرکزی  صادر کرده و اولین ایراد بر نهاد ناظر وارد است که چرا از مجوزهای خود نگهبانی نکرده است.

حالا هم که این شرکت با چالش مواجه شده با یک بیانیه رفع مسئولیت کرده است. باز هم غافل از اینکه زیان نهایی را بیمه گذاران متقبل خواهند شد. حل مسئله به هر حال ان است که ضمن تنبیه چنین شرکت هایی بیمه گذار زیان نبیند. به نظر می رسد نهاد ناظر بجای اینکه خود را به عنوان دشتبان زنده ای برای دشت بیمه ببیند خود را در حد یک مترسک بی جان تنزل داده چندان در جامه بی تفاوتی فرو افتاده که جامعه بیمه گرها و بیمه گذارها به سایه هایی می مانند که می ایند ومی روند در گذر ایام.

در انتها سوال این است: از این فضا چگونه گذر کنیم. آیا کسی از بیرون خواهد آمد تا خونی تازه به رگهای این صنعت تزریق کند یا از درون باید تحولاتی رخ دهد؟ تردیدی نیست که جز متولیان و فعالان کسی قادر نیست حرکتی ایجاد کند پس راهی نیست جز اینکه از خویش آغاز کنیم و آینده را از نو بسازیم.
 

نظر شما چیست؟