رشد کند دسترسی‏‌پذیری اپلیکیشن‏‌های ایرانی برای نابینایان

در دهه‏‌های اخیر تکنولوژی با سرعت چشمگیری به زندگی روزمره افراد نفوذ کرد تا تجربه‏‌ای از خدمات و امکانات تازه برای آنها به ارمغان بیاورد و همزمان محدودیت‌ها را کمرنگ‏‌تر کند. در این میان استارت‌آپ‏‌ها سهم قابل‏‌توجهی از این روند را به عهده داشتند و در ایجاد دسترسی‏‌پذیری و برابری بیشتر برای کاربران مختلف و نیازهای متفاوت‏‌شان تاثیرگذار بوده‏‌اند. با این اوصاف افراد کم‏‌توان که با محدودیت‌ها و مشکلات بیشتری مواجه بودند، از مزایای خدمات متنوع آنلاین ارائه شده در پلتفرم‏‌ها بهره‏‌مند شدند.

به گزارش ریسک نیوز به نقل از دنیای اقتصاد،در سال گذشته معاون امور توانبخشی سازمان بهزیستی کشور اعلام کرده بود که ۲۲۳‌هزار و ۲۰۹ فرد دارای آسیب بینایی تحت پوشش سازمان بهزیستی قرار دارند که ۱۳.۵‌درصد معلولان کشور را تشکیل می‌دهند و این در حالی‌‌ است که ارائه خدمات آنلاین برای این افراد در ایران وضعیت مناسبی ندارد. مدتی پیش یکی از اعضای انجمن نابینایان در ایران در مصاحبه‌‌ای اظهار کرده بود که در حوزه نرم‌‌افزاری استفاده از سایت‌‌ها و برنامه‌‌های ایرانی، برای نابینایان دسترس‌‌پذیر نشده است؛ یعنی این برنامه‌‌ها باید به‌‌گونه‌‌ای مناسب‌‌سازی شوند که نابینایان بتوانند با صفحه‌‌خوان‌‌ها یا ابزار و نرم‌‌افزارها کارشان را از طریق گوشی موبایل با کیفیت درست انجام دهند. در مقیاس جهانی نیز شاخصی برای این منظور به‌‌نام میزان دسترسی‌‌پذیری وجود دارد که مبنای آن بر دسترسی‌‌پذیری افراد ناتوان و کم‌‌توان جسمی و حقی است که آنها برای دسترسی به هر سامانه یا ابزار دارند.

امید هاشمی، کارشناس دسترسی‌‌پذیری پلتفرم دیوار، که به‌‌عنوان یک نابینا در این حوزه فعال است، درباره شاخص دسترسی‌‌پذیری دیجیتال به «دنیای‌اقتصاد» گفت: «حدود ۱۵ سال است که کلیدواژه دسترسی‌‌پذیری دیجیتال در ایران مطرح شده است. در این بازه هر حرکتی بوده بر مبنای برخی فعالیت‌‌های فردی، داوطلبانه و انجمنی صورت گرفته است. برخی مجموعه‌‌ها از این خدمات استقبال می‌‌کردند، ولی طی این مدت مواردی هم وجود داشت که این موضوع برعکس اتفاق می‌‌افتاد و به نظر این شرکت‌ها توجیهی وجود نداشت. این موضوع باعث می‌شود کیفیت دسترسی‌پذیری دیجیتال در ایران با افت و خیز همراه باشد.»

هاشمی در ادامه می‌‌گوید: «علت وجود این افت و خیزها آن است که به ندرت مجموعه‌‌هایی پیدا می‌‌شوند که برای دسترسی‌‌پذیری استراتژی داشته باشند. در بسیاری از کشورهای پیشرفته اکنون دسترسی‌‌پذیری دیجیتالی به‌‌صورت یک قانون درآمده است و اگر مجموعه‌‌ها از این قوانین تبعیت نکنند ممکن است مشکلات قانونی برای آنها پیش بیاید. در ایران با وجود اینکه در قانون حمایت از معلولان به ماجرای دسترسی‌‌پذیری اشاره شده است، ضمانت اجرایی ویژه‌‌ای برای آن وجود ندارد و مجموعه‌‌ها اگر برای خود مسوولیت اجتماعی قائل باشند یا اگر فکر کنند به‌‌صورت انتفاعی برای آنها مفید واقع می‌‌شوند، به سوی این خدمات می‌‌روند. به همین دلایل مجموعه‌‌ها به‌‌صورت مقطعی به سمت دسترسی‌‌پذیری دیجیتالی حرکت می‌کنند.»

نظر شما چیست؟