واقعیت آن است که حق بیمه تولیدی اگر به هدف اصلی و محوری در فعالیت بیمهگری تبدیل شود و جذب پرتفو بدون رعایت الزامات آن صورت گیرد این شاخص بیمهای، بیارزشترین و ایبسا خطرناکترین متغیر بیمهگری خواهد بود و به رخکشیدن آن نه نشانه توان مدیریتی بلکه نشانه ضعف و انفعال مدیریتی است.
به گزارش ریسک نیوز پرویز خسرو شاهی رئیس کل بیمه مرکزی دومین گزارش خود را به نکات مهم دیدار با مدیران عامل شرکتهای بیمه اختصاص داد و در کانال تلگرامی اش منتشر کرد.
گفتنی است رئیس کل بیمه مرکزی در اقدامی بدیع طی گزارش های مبسوط نکات صنعت بیمه را برای عموم اطلاع رسانی می کند.
دومین گزارش از پی می آید:
صبح سهشنبه 24 مهرماه 1403 در اولین جلسه با مدیران عامل محترم شرکتهای بیمه درباره مسائل روز صنعت بیمه به بحث و تبادل نظر پرداختیم. دوستان شرکتهای بیمه نکات بسیار خوب و مسائل بسیار جدی را مطرح کردند که بخش قابل توجهی از آنها با کمک و مشارکت خود شرکتها به تدریج پیگیری و تدبیر خواهد شد. اما نکاتی هم در لابلای سخنان دوستان بود که قابل تأمل است. قابل تأمل از این جهت که نتیجه برخی تداخل وظایف میان شرکتهای بیمه و بیمه مرکزی است.
بعضاً چه در درون و چه در بیرون صنعت بیمه اینگونه تصور میشود که بیمه مرکزی ستاد مرکزی بیمههاست و بر همین اساس هم انتظارات نسبت به بیمه مرکزی و شرکتهای بیمه شکل میگیرد و تداخل وظایف مورد اشاره عینیت مییابد و همین منشأ بسیاری از دخالتهای غیر ضرور بیمه مرکزی در امور شرکتهای بیمه و تخریب فضای کسب و کار بیمهها میشود. در حالیکه بیمه مرکزی در کنار نقش هدایتگر و تسهیلگر توسعه و همچنین بیمهگری اتکائی ثباتبخش، نهاد ناظر بر فعالیت عرضهکنندگان خدمات بیمهای است تا حقوق بیمهشدگان در حدود تعریفشده در بیمهنامهها تأمین گردد و این بسیار متفاوت از نقش مرکزیت برای عرضهکنندگان خدمات بیمهای است. نظارت مقولهای کاملاً متفاوت از ریاست است. پیشفرض نظارت، فعالیت رقابتی و غیرمتمرکز در بازار بیمه است اما پیشفرض ریاست، فعالیت غیررقابتی و تمرکزگرا در بازار بیمه است.
به همین دلیل محور بحث من در جلسه سهشنبه آن بود که بیمه مرکزی در حوزه اختیارات شرکتهای بیمه خارج از حدود قانونی دخالت نخواهد کرد اما در مقابل هم انتظار دارد شرکتهای بیمه مسؤولیتهای خود را خارج از حدود قانونی به بیمه مرکزی ارجاع ندهند تا هم بیمه مرکزی و هم شرکتهای بیمه در حدود اختیارات و مسؤولیتهای خود به ایفای نقش بپردازند.
نقطه دیگری که مورد تأکید قرار گرفت این بود که بخش قابل توجهی از مشکلاتی که مطرح میشود نتیجه افراط در پرتفومحوری از سوی معدودی از عرضهکنندگان بیمه است. پرتفومحوری یعنی قول دادن و متعهد شدن بدون بررسی یا توجه به امکان عمل به قول و تعهد خود در آینده. اگر موضوع در همین حد باقی بماند شاید مشکل غیر قابل حلی نباشد اما مسأله آنجاست که افراط در پرتفومحوری، ممکن است بخشی از سایر عرضهکنندگان بیمه را هم وادار به واکنش مشابه کرده و بدین ترتیب بازار بیمه را دچار بیثباتی کند؛ درست مثل کسیکه بدون درمان بیماری خود در جمع بقیه حاضر میشود و آنها را هم دچار بیماری کرده و منجر به اپیدمی میشود. طبعاً این وظیفه نهاد ناظر است که برای مشکل مذکور تدبیری بیاندیشد و خواهد اندیشید، اما همدلی و همکاری برای سامان دادن به وضعیت بازار بیمه که مورد تأکید قریب به اتفاق دوستانِ حاضر در جلسه بود، با سهولت و سرعت بسیار بیشتری میتواند آن خواسته را محقق کند.
واقعیت آن است که حق بیمه تولیدی اگر به هدف اصلی و محوری در فعالیت بیمهگری تبدیل شود و جذب پرتفو بدون رعایت الزامات آن صورت گیرد این شاخص بیمهای، بیارزشترین و ایبسا خطرناکترین متغیر بیمهگری خواهد بود و به رخکشیدن آن نه نشانه توان مدیریتی بلکه نشانه ضعف و انفعال مدیریتی است. خوشبختانه غالب شرکتهای بیمه و شبکههای توزیع آنان به اهمیت این موضوع واقفند. امید است معدودی از عرضهکنندگان بیمه که یا از روی ناچاری یا با هدف رقابت قیمتی به چنین سیاستی روی میآورند روشهای سالمتری برای رفع مشکلات یا تحقق اهداف خود برگزینند.
بعضاً هم پرتفومحوری به بهانه افزایش ضریب نفوذ بیمه توجیه میشود. چنین رشدی در ضریب نفوذ بیمه نه تنها فاقد ارزش است بلکه میتواند در میانمدت به کاهش ضریب نفوذ بیمه هم بیانجامد. از این رو به نظر میرسد حداقل برای مدتی بایستی از تمرکز بر افزایش ضریب نفوذ بیمه دوری جست و موضوعاتی چون بهبود خسارتدهی به بیمهشدگان را که بصورتی پایدار و سالم به افزایش ضریب نفوذ بیمه خواهد انجامید در کانون توجه قرار داد. همانطور که قبلاً هم به مناسبتهای مختلف عرض شد بیمه مرکزی در دوره جدید همین رویکرد را دنبال خواهد کرد.
نظر شما چیست؟