گروه اسناد و اطلاع رسانی- سیزدهم آذر روز بیمه نام گرفت، مهم ترین رکن حیات اجتماعی و اقتصادی جوامع بشری؛ که ضامن امنیت و آرامش برای همگان است و عملکرد صحیح و درست چرخه اقتصادی کشورها را تضمین می کند.
به گزارش ریسک نیوز به نقل از ایرنا بیمه پیمانی است که بر پایه آن شرکت بیمه تعهد می کند در برابر مقدار پولی که فرد یا شرکت بیمه گذار به او پرداخت می کند، زیان وارد شده به بیمه گذار را در پی رویدادی ناخواسته جبران کند.
پولی را که بیمه گذار به بیمه گر می پردازد، حق بیمه و آنچه را که بیمه می شود، موضوع بیمه می نامند. میزان حق بیمه نیز بر پایه حساب احتمالات تعیین و موضوع بیمه و شرایط آن نیز در سند نوشتاری به نام بیمه نامه ثبت می شود.
پیشینه بیمه به دوره باستان باز می گردد، زمانی که دریانوردان حاشیه خلیج فارس، به دلیل مرگ حیوانات باربر خود در کاروان، هزینه تهیه حیوان دیگری را با کمک افراد کاروان متقبل می شدند تا صاحب کاروان خود به تنهایی زیان وارده را متحمل نشود.
بابلی ها توانستند شیوه بهتری را برای بیمه کردن بازرگانان پیدا کنند. اگر بازرگانی برای خرید کالا یا هزینه های کشتی از بانک داران بابلی وام می گرفت و کالاهایش را می دزدیدند یا رویداد ناخواسته دیگری پیش می آمد، بازرگان چیزی پرداخت نمی کرد. زیرا بهره گزاف وام که گاهی بیش از 25 درصد بود، در واقع حق بیمه ای محسوب می شد، که بازرگانان بابلی پرداخت می کردند.
فینیقی ها نیز همچون بابلی ها برای حمل و نقل کالاهای خود از راه دریا از صنعت بیمه به شیوه ای کهن برای حفظ اقلام خویش استفاده می کردند.
یونانی ها و رومی ها به مرور بیمه دریایی را از فینیقی ها آموختند، تا آن که بازرگانان ایتالیایی برای نخستین بار توانستند در زمینه ایجاد صنعت بیمه پیش قدم شوند و با ثبت اولین قرارداد بیمه ای مربوط به حمل و نقل در 1347 میلادی، نام خود را به عنوان نخستین پیشگام در این عرصه در جهان ثبت کنند و دیگر کشورها نیز برای حفظ امنیت در جوامع خویش، وارد عرصه بیمه شدند.
ایران در دوره حکومت داریوش هخامنشی به هنگام ساخت تخت جمشید از صنعت بیمه بهره برد. به همین منظور در آن زمان مردمی که در ساخت و ساز بنا فعالیت می کردند در ازای کاری که انجام می دادند، مزد دریافت می کردند و اگر در حین کار بیمار می شدند و یا از بین می رفتند، مستمری به خانواده آنان تعلق می گرفت.
صنعت بیمه در زمان قاجار به دستور ناصرالدین شاه در 1270 خورشیدی با اعطای امتیاز نامه ای با عنوان تاسیس اداره حمل و نقل و سازمان بیمه در ایران به لازار پولیاکف روسی مطرح شد، اما به اجرا در نیامد تا آن که احمد شاه قاجار در 1289 هجری خورشیدی اجازه فعالیت دو بنیاد روسی به نام نادژا و کافکاز مرکوری را صادر کرد.
شرکت های خارجی با گذشت زمان یکی پس از دیگری در ایران به فعالیت پرداختند و به مدت 25 سال بازار بیمه کشور را در دست داشتند.
پس از مدتی، دولت وقت به این نتیجه رسید که فعالیت نمایندگان خارجی در ایران نه تنها منفعتی برای اقتصاد کشور ندارد، زیرا این کشورها مقدار قابل توجهی ارز را از کشور خارج می کنند.
بنابراین در 1314 هجری خورشیدی دولت به منظور ساماندهی امور بیمه در کشور، فعالیت های آن ها را تعطیل و شرکت سهامی بیمه را تاسیس کرد.
شرکت های خصوصی با شکل گیری نخستین سازمان بیمه به تدریج شکل گرفتند، اما تعدد آنان و پراکندگی فعالیت این شرکت ها باعث شد، تا دولت در 1351 هجری خورشیدی به منظور نظارت بر شرکت های بیمه و هدایت این امر، بیمه مرکزی ایران را تشکیل دهد.
پس از پیروزی انقلاب اسلامی، به صنعت بیمه بیش از پیش توجه شد و دولت برنامه های بسیاری را در جهت تشویق مردم به این صنعت به اجرا درآورد.
امروز صنعت بیمه با پنج شرکت بیمه دولتی و چندین شرکت خصوصی که تحت نظارت بیمه مرکزی جمهوری اسلامی ایران است به فعالیت می پردازد.
شرکت های بیمه در راستای توسعه بیمه های گوناگون همچون حوادث جانی و مالی، بازنشستگی، خدمات درمانی، عمر و … خدمات ارایه می دهند.
بیمه مرکزی ایران تا به امروز توانست گام های مهم و اثربخشی را در راستای سیاست های اقتصادی و اعتلای کشور بردارد و 13 آذر 1367 هجری خورشیدی پس از تصویب قانون اداره امور شرکت های بیمه توسط بیمه مرکزی ایران، به دلیل نقش مهم این صنعت در توسعه چرخه اقتصادی کشور، روز بیمه نامیده شد.
نظر شما چیست؟