تاملی بر کارآمدی “همایش بیمه و توسعه” از سخنرانی تا سیاست‌گذاری

سی‌ودومین همایش بیمه و توسعه برگزار شد. پیش از برگزاری این همایش، پرسشی  را مطرح کردم و همچنان بر آنم پاسخ به آن می‌تواند به  آینده صنعت بیمه  مدد رساند.
نتایج تحقیقات، مقالات و پژوهش‌های ارائه‌شده در این همایش‌ها تا چه اندازه به سیاست، آیین‌نامه و مقرره تبدیل می‌شود و چه سهمی در حل مسائل واقعی، رفع مشکلات و بهبود  صنعت بیمه دارد؟

به گزارش ریسک نبوز ابراهیم حمیدی کارشناس صنعت بیمه در یادداشتی نوشت:

از یازده آذر تاکنون بحث‌ها و واکنش‌های متعددی نسبت به سخنرانی‌های مقامات محترم، به‌ویژه آقایان دکتر عارف، دکتر مدنی‌زاده و دکتر خسرو شاهی مطرح شده است. همان‌گونه که قابل پیش‌بینی بود، برخی از گفته‌ها در فضای رسانه‌ای و  بویژه رسانه های بیمه ای بازتاب وسیعی داشته است،

در سال‌های گذشته نیز مقامات ارشد دولت در این همایش‌ها مواضع خود را اعلام کرده‌اند. به‌خاطر دارم که دکتر طیب‌نیا، وزیر اقتصاد وقت، در سال ۱۳۹۲ به‌صراحت تأکید کرد صنعت بیمه نباید مشمول مالیات بر ارزش افزوده باشد و این باور او تنها یک موضع‌گیری برای تشویق حضار نبود، بلکه مبتنی بر ماهیت بیمه و کارکرد آن،  بررسی ها و مطالعات او بود.
لیکن به نظر می رسد ساختار بودجه‌ای کشور( ناترازی ها) ظرفیت چنین اصلاحی را ممکن نساخت.

در همایش بیست‌وششم نیز دکتر روحانی، رئیس‌جمهور وقت، درباره موضوعات سیاستی، فرآیند تعیین و پرداخت خسارت، کاهش ریسک و افزایش اطمینان اجتماعی سخنان دقیقی مطرح کردند که با استقبال گسترده روبه‌رو شد؛ اما این سخنان نیز در عمل به تغییرات قابل لمس در صنعت بیمه منجر نشد.

امسال نیز چنان‌که بسیاری از فعالان صنعت بیمه اذعان داشته‌اند، برخی سخنان مطرح‌شده از انسجام کافی برخوردار نبود. اگرچه همایش‌ها محل «تصمیم‌گیری» نیستند و بیشتر کارکرد «اعلام موضع» دارند، اما انتظار می‌رود حداقل این اعلام موضع به‌صورت روشن، مشخص و مسئولیت‌پذیرانه صورت گیرد.
مشکل اصلی اما عمیق‌تر از کیفیت سخنرانی‌هاست. به‌نظر می‌رسد رویکرد دولت به مفهوم عام آن به صنعت بیمه به‌عنوان منبع درآمد است، نه ابزار مدیریت ریسک ملی.
تا زمانی که چنین نگاهی حاکم باشد و فعالان صنعت بیمه نیز اراده ای برای توسعه و بهبود وضعیت نداشته باشند ، نه سخنرانی‌های جذاب، ” شگفتی ساز” و نه مواضع محافظه‌کارانه، هیچ‌کدام منجر به تحول ساختاری در این صنعت نخواهند شد.

با این حال، امیدواری من به نقش بیمه مرکزی است. اگر این نهاد تخصصی بخواهد و «اراده‌”ای را که رئیس‌کل محترم به‌عنوان یکی از اصول مدیریتی خود بیان کرده‌اند، به‌طور جدی به‌کار گیرد، می‌تواند گام‌های مؤثری در حل چند مسأله کلیدی صنعت بردارد؛ حتی مستقل از میزان همراهی سایر دستگاه‌ها.

اینکه رئیس محترم پژوهشکده بیمه اعلام کرده‌اند همایش به هدف «گفتمان‌سازی» خود رسیده است، با فرض قبول تحقق آن، بدون ارائه شواهدی از تأثیر واقعی بر سیاست‌گذاری، نمی‌تواند جای خالی اقدام اجرایی را پر کند.

امید است فاصله میان «گفتمان» و «اقدام» کاهش یابد و خروجی همایش‌ها در فعالیت شرکت‌ها و بیمه‌گذاران و کلیه ذینفعان قابل مشاهده باشد.
۱۳ آذر، روز ” بیمه” را حضور همه فعالان و کنشگران صنعت بیمه تبریک عرض می کنم،
از برگزار کنندگان همایش هم سپاسگزارم.

نظر شما چیست؟