پرسش اساسی اینجاست؛ اگر در میانه روند بازسازی اقتصادی، یک زمینلرزه بزرگ نیز به این معادله افزوده شود، آیا صنعت بیمه ایران از آمادگی لازم برای ایفای نقش خود برخوردار است؟
به گزارش ریسک نیوز، فرهاد محرمیپژوهشگر و تحلیلگر صنعت بیمه در یادداشتی به ریسک نیوز نوشت:
وقوع دو زمینلرزه شدید و پیاپی در ونزوئلا طی چند روز قبل، بار دیگر یادآور این واقعیت شد که طبیعت، زمانبندی خود را با بحرانهای سیاسی، اقتصادی یا امنیتی کشورها هماهنگ نمیکند.
این فاجعه که به تخریب گسترده زیرساختهای شهری منجر شد و تلفات جانی و مجروحان بیشماری بر جای گذاشت، هرچند در هزاران کیلومتر دورتر از ایران رخ داده است، اما پیام آن برای کشوری مانند ایران که بر یکی از فعالترین کمربندهای لرزهخیز جهان قرار دارد، کاملاً روشن است: بلایای طبیعی منتظر پایان بحرانهای انسانی نمیمانند.
در دو یادداشت پیشین با عناوین «وقتی گسلها بیدارند و بیمهها در خواب تورم» و «پرداخت خسارت در ثانیه صفر بازآفرینی»، به فاصله نگرانکننده میان ارزش واقعی داراییها و پوششهای بیمهای، همچنین ضرورت تحول در شیوه پرداخت خسارت پرداختم.
اکنون و در شرایطی که کشور وارد مرحله بازسازی و تقویت زیرساختهای اقتصادی شده است، همان دغدغهها از یک هشدار نظری به یک ضرورت راهبردی تبدیل شدهاند.ایران؛ در میان یک «گاز انبر» تکتونیکیاگر نقشه زمینشناسی ایران را مرور کنیم، به یک واقعیت انکارناپذیر میرسیم. فلات ایران در قلب کمربند لرزهخیز آلپ–هیمالیا قرار گرفته و بهطور مداوم تحت فشار دو سامانه بزرگ تکتونیکی است؛ از جنوب، صفحه عربستان و از شمال، صفحه اوراسیا و بلوک توران.به بیان ساده، ایران همانند قطعهای است که در میان دو فک یک گاز انبر زمینشناختی قرار گرفته و بهطور مداوم تحت فشار است.انرژی ناشی از این فشار، طی هزاران سال رشتهکوههای زاگرس و البرز را شکل داده و همچنان خود را به صورت زمینلرزههای مخرب آزاد میکند.
اکنون پرسش اساسی اینجاست؛ اگر در میانه روند بازسازی اقتصادی، یک زمینلرزه بزرگ نیز به این معادله افزوده شود، آیا صنعت بیمه ایران از آمادگی لازم برای ایفای نقش خود برخوردار است؟
واقعیت آن است که پاسخ به این پرسش، صرفاً در افزایش سرمایه شرکتهای بیمه یا توسعه محصولات جدید خلاصه نمیشود؛ بلکه به سطح تابآوری کل اکوسیستم مدیریت ریسک کشور وابسته است. به همین دلیل، راهکارهایی که در دو یادداشت گذشته درباره توسعه بیمههای پارامتریک، تسریع پرداخت خسارت و اصلاح ساختارهای جبران زیان مطرح شد، امروز بیش از هر زمان دیگری اهمیت یافتهاند.
زلزلههای ونزوئلا فقط یک خبر تلخ در آن سوی جهان نیست؛ بلکه هشداری است برای کشوری که هم در معرض ریسکهای طبیعی قرار دارد و هم ناگزیر از بازسازی و تقویت بنیانهای اقتصادی خود است. در چنین شرایطی، صنعت بیمه باید از یک پرداختکننده خسارت، به معمار تابآوری ملی تبدیل شود؛ زیرا آینده این صنعت نه در واکنش به بحرانها، بلکه در آمادگی پیش از وقوع آنها رقم خواهد خورد.اگر فردا زلزلهای با بزرگای بیش از ۷ ریشتر در یکی از کلانشهرهای ایران رخ دهد، آیا صنعت بیمه کشور قادر است ظرف ۷۲ ساعت نخست، نقدینگی لازم برای آغاز بازسازی را تأمین کند؟ اگر پاسخ این پرسش روشن نیست، زمان اصلاح ساختارهای مدیریت ریسک و توسعه ابزارهای نوین بیمهای از همین امروز آغاز میشود.
نظر شما چیست؟